Anton Walgrave

Dit jaar wordt Anton Walgrave 38, en viert hij tevens zijn 30-jarige carrière als liedjesschrijver.
De radiohit ‘Lost Soul’ vormde daarin 1 van de voorlopige hoogtepunten.
Het nummer werd vooral ook bekend als eindtune bij de door Woestijnvis gerealiseerde
tv-produktie/serie ‘De Parelvissers’, en was terug te vinden op zijn 3e album ‘Shine’.

En ook voor de 11 machtige tracks op ‘As You Are’, Anton’s nieuwste cd, zijn alle muzikale
ingrediënten aanwezig om er terug een beklijvende dramaserie bij te bedenken.

Op 9-jarige leeftijd verspreidde Anton zijn eerste demo met eigen liedjes via de toen nog
beschikbare cassettes. Hij schreef destijds voornamelijk over ruzies, de oliecrisis, en
eeuwigdurende liefdes.
De oliecrisis, ondertussen terug aktueel, vormt op ‘As You Are’ niet langer meer een thema, maar de liefde en die eeuwige zoektocht er naar toe des te meer.
Bij deze zoektocht schakelde hij ‘n nieuw team in, geleid door Mario Goossens (Triggerfinger). Die had hij leren kennen via ‘En Wat Dan?’ - een reeks theatershows waar ook Ruben Block en Monsieur Paul (beiden eveneens Triggerfinger), David Poltrock, Klaas Delrue (Yevgueni), en Roos van Acker aan meewerkten.

“Het was een tof project rond het thema afscheid, maar niet alleen in triestige zin. Ik heb in die periode veel met Mario van gedachten gewisseld, en hij bleek de juiste man voor de productie van mijn nieuwste CD. Mario wilde alle vroegere demo’s horen die ik ooit gemaakt had. Zo vond ik nummers terug die ik zelf al min of meer vergeten was. Hij heeft me terug naar beneden geduwd, me opnieuw doen graven, me doen werken. Precies wat ik nodig had. Zo is ‘Hannah’ , een nummer dat ruim 13 jaar geleden in een geheel andere context zijn oorsprong kende terug opgepikt, en is ‘Love Is Blindness’, gebaseerd op een idee dat ik al heel lang liggen had maar dat nooit meer dan één strofe had opgeleverd, eveneens weer boven water gekomen.”

Nadat de keuze van de songs was gemaakt, trok Anton met Mario de studio in, waarbij de
techniek verzorgd werd door John Morand (Sparklehorse, Joan Osborne, Neeka, Mint).
Gitaarpartijen werden deels ingeblikt door Ruben Block, bassist was ‘copain’ Jelle van den
Bergh, en Mario Goossens (himself) kroop achter de drums. Voor al de rest, waaronder de
speciale geluiden en bijzondere arrangementen was Anton verantwoordelijk..
Peter Obbels, die lange tijd met Belgisch topproducer Wouter Van Belle werkte, werd ingehuurd voor de mix. Mario kende Peter dan weer van hun samenwerking voor de CD ‘Soon’ van Triggerfinger.
Peter werkt zeer minutieus (zijn handelsmerk) vanuit zijn studio in een gezellig oud chalet in de Ardennen. Het werd een lang proces, met als resultaat een wel heel bijzondere sound.
Aan de ene kant heel toegankelijk en passioneel, en aan de andere kant dieper, waardoor
zaken aan de oppervlakte kwamen die je zelden in het werk van een singer-songwriter
terughoort. Zaken die er op het eerste gehoor niet in thuishoren, wat smerig klinken zelfs, maar wel degelijk bijdragen aan het bijzondere karakter van ‘As You Are’.

De teksten van Anton op ‘As You Are’ zijn als vanouds ook dit keer weer bijzonder.
Die teksten afronden, met de hulp van ‘tekstdokter’ Martin King, was vaak een lange weg van puzzelen, twijfelen, wikken, wegen en herschikken.

Over de teksten zegt Anton het volgende:
“Opnieuw gaan sommige songs over afscheid, de dood. Dat blijft er inzitten, dat blijft
me kennelijk bezig houden. Net zoals het fenomeen tijd. Ik kan moeilijk anders dan de dingen in vraag stellen. Ik ondergraaf graag dingen. Ik vraag me af of zaken echt wel zo zijn zoals we denken dat ze zijn. Mensen praten elkaar graag na. Er zit vaak weinig echtheid in.
‘Ice’ bijvoorbeeld handelt over de oppervlakkigheid in conversaties. Dat lijkt misschien allemaal behoorlijk donker, maar wie me kent, weet dat ik van nature een positief mens ben. Ik houd ook van dubbelheid. Die zit bewust in de teksten. Ik wil het hele plaatje tonen.”

‘As You Are’ slaat op mij en jou. Het slaat op alles. We doen het allemaal; iedereen heeft zijn Goden en zijn meeloperij. Iedereen heeft zijn of haar eigen opbouw, structuur en systeempjes, die allemaal erg menselijk zijn. Maar juist daarom zijn er redenen temeer om die dan ook eens te relativeren. Mensen houden ervan om zich in een groep te scharen en als eenheid iets te roepen. Ik zet daar mijn vraagtekens bij, al kan ik dat nooit meer zo scherp doen als Monty Python dat ooit deed in ‘The Meaning Of Life’. Daar roept een massa in koor ‘We are all individuals’. Een man staat dan op en zegt:’I’m not !’ ‘Geniaal fragment.”